Gerard II Flamens

Gerard II Flamens

Gerard II Flamens (987 - 1042(?)) uit het huis Wassenberg is een telg uit het in de elfde eeuw gevluchte geslacht Flamens dat door bemiddeling van keizer Koenraad II de heerlijkheid Wassenberg als allodiaal bezit kreeg.

Hij is mogelijk een en dezelfde persoon als zijn vermeende vader Gerard I Flamens. Het bestaan van twee Gerards is niet gebaseerd op bronnen maar alleen op chronologie.

Gerardus Flamens wordt in een akte van 1042 genoemd als getuige bij een ruil tussen de abdij Stavelot en de kerk van Bamberg. Uit deze akte blijkt dat hij geen graaf was.

Gerard was gehuwd met een jongere dochter van Diederik van Hamaland, de oudste zoon van Adela van Hamaland. Aan Gerard II worden drie zonen en mogelijk een dochter toegekend. 

Gerard III Flamens (* rond 1022 - † kort voor 1076), die hem opvolgde, was graaf in de Hettergouw (1) (1067)

Diederik I Flamens genaamd Dirk 'van de Veluwe' († 1082), die zijn broer opvolgde voordat diens zoon Gerard IV meerderjarig werd

Willem I Flamens (* in of voor 1024 - † 1076), bisschop van Utrecht

mogelijk een dochter, die de brug zou kunnen slaan naar de latere bannerheren van Rheden-van Baer

(1) De naam Hettergouw komt waarschijnlijk van de Chattuarii, een Germaanse stam uit het gebied dat nu Noordrijn-Westfalen heet. Ze werden ook wel Hattuarii genoemd en kwamen onder de Oudengelse naam Hetware voor in het Beowulf-gedicht. De Hettergouw bevond zich zuidelijk en oostelijk van Nijmegen, met als belangrijkste plaatsen Geldern, Xanten en Gennep. Het Liber historiae Francorum verwijst naar de gouw als pagus Attoarii, in de 9e eeuw werd het gebied pagus Hattuariensis genoemd. Bij de verdeling van het koninkrijk Lotharingen in 870 door middel van het Verdrag van Meerssen wordt de Hettergouw toebedeeld aan Lodewijk de Duitser en gaat dan bij Oost-Francië horen.